Een dagje Ouwehand Dierenpark, dankzij de vriendenloterij.

Afgelopen dinsdag 19 april 2016 zijn we, samen met Jane en Dick, naar Ouwehands Dierenpark geweest. ’s Morgen vroeg vertrokken uit Zaandam richting Rhenen.  De auto op de parkeerplaats gezet en naar de ingang toe om ons gewonnen prijs van de Vriendenloterij in te wisselen voor de toegang tot het park.

Aan de hand van de plattegrond konden we zien waar de verblijven van de dieren zijn.

Voordat we het park ingingen waren wij toe aan even op adem te komen na zo’n lange rit in het restaurant voor een versnapering.

Maar eerst wat geschiedenis van het park voordat we kennis maken met de dieren.

Op 18 juni 1932 opende Ouwehands Dierenpark Rhenen voor het eerst haar poorten voor het publiek. De oprichter van het park, de heer C.W. Ouwehand, was al ruim voor die tijd vanuit Rotterdam naar Rhenen gekomen om daar, samen met zijn broer, een sigarenfabriek te beginnen.

Na enige tijd besloot hij daar echter mee te stoppen en in 1919 begon hij een kippenfarm op een 10 ha groot terrein op de Grebbeberg. De kippenfarm gedijde uitstekend en de fraaiste kippenrassen werden op de Grebbeberg gehouden. Vele bussen met agrariërs bezochten zijn farm en daarbij bleek dat de bezoekers meer interesse toonden in wat exotische dieren als wasbeertjes, pauwen en fazanten dan in de fraaiste kippenrassen.

Van kippenfarm tot dierentuin.
Tijdens de economische crisis in de jaren dertig ging het niet zo goed met de kippenfarm. Maar de dieren bij de kippenfarm trokken nog steeds de aandacht en dat zorgde dan ook al snel voor de gedachte om van de kippenfarm een dierentuin te maken.

Van meet af aan was Ouwehands Dierenpark een succes en trok grote belangstelling. De oorlogsjaren brachten zware verwoestingen met zich mee o.a. voor de levende have en de gebouwen.  De wederopbouw kwam moeizaam op gang. Maar door de inzet van de familie Ouwehand en zijn medewerkers werd het dierenpark in oude luister hersteld en brak een nieuwe bloeiperiode aan.

In de afgelopen decennia is het terrein uitgebreid tot 22 ha en zijn tal van moderniseringen gerealiseerd. Met de huidige eigenaar, die in 2000 het dierenpark overnam, is er intensief geïnvesteerd in nieuwe projecten. Door o.a. projecten zoals ‘Apen op Stelten’, ‘Neus aan neus met de ijsberen’, de Blue Lagoon en het nieuwe gorillaverblijf heeft Ouwehands Dierenpark een enorme groei doorgemaakt.

80-jarig jubilieum
Op 18 juni 2012 vierde Ouwehands Dierenpark haar 80-jarig jubileum. Ouwehands Dierenpark Rhenen is een dierenpark met moderne inzichten over milieu en natuureducatie, en een park dat een functie heeft inzake de instandhouding van bedreigde diersoorten. De huidige bezoeker kan dan ook, te midden van flora en fauna, kennismaken met onze dieren en inzicht krijgen in hun levenswijze. Dat inzicht komt er niet door alleen naar de dieren te kijken, maar wel door regelmatig eens door de dierentuin te lopen, onze dieren in verschillende omstandigheden te zien en door mee te doen aan de vele activiteiten die elk jaar weer worden georganiseerd.

Een prachtig welkom bij de ingang van de dierentuin.

Deze toegangshek laat al zien dat het een oud park is, echter de verblijven van de dieren zijn wel met de tijd meegegroeid.

Deze lijkt ons wel te herkennen van ons bezoek aan Tasmanië.

In hun bijna natuurlijke omgeving kun je zien dat zij zich op hun gemak voelen.

Samen knabbelen aan een tak. Zij hebben meer aandacht voor de tak dan voor de bezoekers.

Vosmangoesten leven samen in een groep waarin één mannetje de leider is. De baas plast ’s ochtends over al zijn groepsleden heen, zodat iedereen hetzelfde geurtje heeft. Een groep vosmangoesten kan uit wel vijftig dieren bestaan.

In Zuid-Afrika hebben deze dieren een opvallende naam, vosmangoesten heten daar namelijk ‘witkwasmuishond‘. Zij hebben de naam te danken aan hun witte staartpuntje. Vosmangoesten eten vooral vlees en in ons park krijgen zij soms ook een gekookt eitje als tussendoortje.

Dit is nu typisch het beeld van de koning van jungle.

En maar voortsjokken…..

Een koraalrif in de dierentuin.

And who is here ugly????

Als je zelf loopt te ijsberen dan is dit het levend voorbeeld.

Een zeeleeuwenshow mag ook hier niet ontbreken. Zelf geprobeert fot’s te maken, maar dat lukte niet. Deze van het internet geplukt.

Deze is gemaakt met Gea’s toestelletje, veel beter gelukt dan met die van mij.

En… hebben we hier kopers? 

Een restaurant ingericht als in de jungle. Een oude vrachtwagen kan nu nog alleen maar als bar dienen. Restaureren is, denk ik, niet meer mogelijk. Maar toch een leuk gezicht.

Na een  broodje en wat drinken kunnen we er weer tegenaan. Vlakbij het restaurant is men druk bezig met het nieuwe verblijf voor de Panda’s. Pandasia gaat het heten. Via de site van Ouwehands Dierenpark is de voorgang te lezen over het project. http://www.ouwehand.nl/Ouwehand-presenteert-het-ontwerp-van-het-reuzenpandaverblijf--Pandasia-_1_233_110_10196.html

Ouwehands Dierenpark is gestart met de bouw van het project ‘Pandasia’. Het verblijf van de reuzenpanda’s maakt onderdeel uit van een groter Aziatische leefgebied, dat onderdak zal bieden aan verschillende Aziatische diersoorten. De grootte van het gehele gebied is circa 9.000 m², waarvan 3.400 m² is gereserveerd voor het reuzenpandaverblijf. Het verblijf bestaat uit twee delen, een apart binnen- en buitenverblijf voor het mannetje én voor het vrouwtje.

Dit heet “Karpatica”. Het maakt deel uit van het Berenbos. Via dit dorpje kom je in het domein van de beren.

In Het Berenbos wordt de leefomgeving van de beer in het wild zoveel mogelijk nagebootst om het natuurlijke gedrag van de beer te stimuleren. De bewoners van het bos hebben gezelschap van een aantal wolven. Ze krijgen een gevarieerd en seizoensgebonden dieet, gebaseerd op wat in de natuur beschikbaar is.

Via loopbruggen kun je zonder gevaar de beren bekijken.

Dit spreekt wel voor zich, Jane en Dick in de berenkuil. Hopelijk laten ze de beren niet los.

Deze arend doet zich te goed aan een lekker hapje.

Deze muurschildering is te bewonderen bij het olifantenverblijf.

Deze dikhuid mag straks in het olifantenverblijf, waar zij hun eten krijgen.

Effe wachten, nog effe wachten en dan kunnen ze naar binnen.

Dinnertime !!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

Een witte tijger

Om kwart voor vier is het tijd om de pingüins te voederen. Zeker is dat zij wel een lekker hapje krijgen. Een reiger probeert ook een hapje te verschalken, maar de oppassers jagen hem steeds weg. 

Deze pingüin heeft al genoeg gegeten en maakt zich op om te gaan rusten.

Is dit nou Rudolph, ik zie geen rode neus.

Het ziet er zo rustig uit, maar als er één begint dat wordt het een hels kabaal.

Een zitbank ter gelegenheid van het 10-jarig bestaan in 1942.

En dan is tijd om Ouwehands Dierentuin te verlaten, buiten het seizoen is de tuin tot vijf uur geopend.

Kerst en oud/nieuw in Purley

Zaterdag 26 december 2015

Op uitnodiging van onze vriendin Beryl zijn we op weg naar Purley voor een weekje Engeland.

Vertrektijd van het vliegtuig is om 15.25 uur en Floor Out heeft ons aangeboden om ons naar Schiphol te brengen. Van te voren hebben we onze instapkaarten al uitgeprint en zodoende kunnen we meteen door lopen naar de Douane.

We zijn lekker vroeg en kunnen nog wat rond wandelen voordat we naar de gate gaan.

Een lekker broodje erbij en dan op naar de gate. On ze vlucht is op de D-pier, dus nog even een stukje wandelen.

Het is altijd een fascinerend gezicht de drukte op het vliegveld.

 

Het toestel dat ons naar Gatwick gaat brengen is inmiddels aan gekomen,  de passagiers kunnen er uit, de schoonmakers erin en eruit, en daarna is gereed voor de passagiers om aan de reis te beginnen.

Aangekomen op Gatwick Airport worden we naar bussen gedirigeerd. Dit heeft te maken dat we geen directe spoorverbinding  hebben met Purley. Met vervangend vervoer – touringcar – zijn we naar East Grinstead gereden en vandaar uit met de trein naar East Croydon. Bij het station stond Beryl ons op te wachten om ons naar haar huis in Purley te rijden. Normaliter is het een half uurtje vanaf Gatwick naar Purley, maar met de bus, trein en de auto was het anderhalf uur. Maar ja, met de bus zie je ook nog wat van de omgeving.

Dit zijn de voorbereidende werkzaamheden voor het vervangen van de rails en systemen. Het geheel staat gepland op 4 januari 2016 dat de treinen weer moeten rijden.

Is een gedeelte wat ze hebben moeten uitstellen tot een latere datum en dat het vervangen van een brug op de route. De grote kranen stonden klaar om met het werk te beginnen, echter door de harde wind is deze klus afgeblazen.

Zondag 27 december 2015

Vandaag komen de meeste kinderen en kleinkinderen van Beryl. De Dining room (eetkamer) wordt dan klaargezet om te zorgen dat eenieder kan zitten en van het eten kan genieten. Hoogtepunt van het feest is het flamberen van de Christmas pudding.

Na afloop is het bij de familie Gascoigne de gewoonte dat er quiz  gedaan wordt. De vragen gaan dan over algemene kennis en er waren ook een vragen over Nederland. Bijv. wat is de hoofdstad van Nederland. Ook in Engeland gaat men overwegend ervan uit dat daar waar de regering zit, dat Den Haag dan ook de hoofdstad is. Gelukkig hebben we dat recht kunnen trekken.

 

Tot slot ter herinnering van deze gezellige avond een ‘groeps selfie’.

 

Maandag 28 december 2015

Na een gezamenlijk ontbijt gaan de kinderen en kleinkinderen huiswaarts en blijven we met z’n drieën over om er een relaxte dag van te maken.

Dinsdag 29 december 2015

Beryl neemt ons vandaag mee naar Standen House in East Grinstead.  Standen House is gebouwd als een landhuis voor een vooraanstaande advocaat  in 1894.

Tegenwoordig is het in handen van de Engelse National Trust, een organisatie die vergelijkbaar is met monumentenzorg. In het huis is tot 3 januari 2016 een tentoonstelling te zien van de kerst door de jaren heen.

Dit zou dan een kerstboom uit de jaren vijftig kunnen zijn. Standen House was ook één van de eerste huizen die voorzien waren van elektriciteit. Vandaar dan ook de elektrische verlichting in de boom.

 

In de serre staat deze lidcactus prachtig in bloei.

De gedekte tafel in de eetkamer met daarbij de traditionele Christmas crackers en voor iedere gast een presentje.

De hal met de trap is eveneens betrokken bij de kerstversiering.

 

 

In het huis, waar het net lijkt alsof de bewoners er nog wonen, vindt je meubels en onder andere een wastobbe waarin de kinderen, in de kamer voor de open haard werden gewassen.

Alleen deze is een stuk ouder en luxer dan die waar wij in werden gewassen.

 

 

 Ook in de slaapkamer is het kerstgevoel duidelijk aanwezig.

Met medewerking van de leerlingen van de basisschool, Meads Primary School Grimstead, is boom versierd met zelf gemaakte kerstboompjes als decoratie. Het boompjes in het midden is gemaakt door de oudste dochter van Peter Gascoigne en zijn vrouw. Ergo de kleindochter van Beryl.

 

 

Een gedeelte van het huis ondergaat een renovatie. In dit gedeelte is in de slaapkamer van  Amy te zien dat de meubelen voorzien zijn beschermende lakens.

In sommige gevallen worden landhuizen, zoals Standen House, geschonken aan de National Trust. In uitzonderlijke gevallen zijn ze daar echter n iet zo blij mee, want dat betekend dat er veel achterstallig onderhoud aanwezig is. De National Trust is een charitatieve instelling zonder overheidssubsidie. Hun inkomsten bestaat gedeeltelijk uit het heffen van toegang tot de historische gebouwen en parken. Voorst kun je daar lid van worden. Een jaar lidmaatschap kost  £ 60,00 per jaar en voor een echtpaar £ 99,00 per jaar.  Voor deze bijdragen kun je onbeperkt toegang krijgen tot over 500 speciale plaatsen, vrij parkeren, drie keer per jaar een blad met wetenswaardigheden over de National Trust en regelmatig nieuwsbrieven van de organisatie.

Een toepasselijke spreuk op het haardscherm.

 

Een oude radio en een Sony Triniton kleuren tv. Een voor die tijd, eind 1960, iets bijzonders in een gezin.

En hier werden dan de lekkerste maaltijd op bereid.

Een kijkje in de keuken. Het is net alsof de bedienden even zijn weggelopen.

Er bevindt zich bij het Standen House ook een mooie tuin, maar deze was door het drassige weer niet toegankelijk voor het publiek.

Verbonden aan het huis was tevens een restaurant  in de setting van een schuur. Daar hebben we de lunch gebruikt en na de lunch zijn we op visite bij Peter gegaan. Deze woont in een kleine cottage niet zo ver van Standen House.

Woensdag 30 december 2015

Vanavond gaan we uit eten. Beryl heeft gekozen voor de Horseshoe in Warlington.  Ongeveer 15 minuten rijden van Beryl’s huis. De Horseshoe maakt deel uit van een groep cateraars de Baronspubs.  En zij hanteren een Baron’s Diner Card systeem. Beryl is in het bezit van zo’n kaart en als je die toont krijg je 30 % korting op het diner. Heerlijk gegeten, plezierige bediening, kortom een gezellige avond. Dit ter gelegenheid van ons bezoek aan Beryl.

Donderdag 31 december 2015

De laatste dag van 2015. We zijn voor een etentje uitgenodigd door Peter Rose, een buurman van Beryl. Peter Rose heeft een Nederlandse moeder en hij spreekt nog een beetje Nederlands. Heeft een ietwat bijzondere hobby. Hij bouwt in z’n voorkamer pijporgels. Het zijn niet zo maar pijporgels, maar kerkorgels in klein formaat. Zijn inspiratie komt voort uit Arp Schnitger orgelbouwer.  Arp Schnitger geboren 2 juli 1648, overleden 28 juli 1719 was een Duitse orgelbouwer die zo beroemd was dat hij wel eens 'de Stradivarius onder de orgel-bouwers' is genoemd.  

Voor dat we aan tafel gingen gaf Peter ons een privé concert op het orgel. Hij gaf ons ook uitleg wat het bouwen van een orgel met zich mee brengt. Als er een koper is of het orgel wordt uitgeleend voor een concert, dan moet helemaal uit elkaar worden gehaald en opnieuw in elkaar worden gezet. Het orgel is er op gemaakt dat het gemakkelijk in- en uit elkaar kan. 

 

Peter Rose had nog een leuke verrassing voor mij. Ik kreeg een flesje Glenfiddich Whiskey 18 jaar oud, small batch reserve. Dit flesje in cadeauverpakking krijgt een mooi plaatsje in onze kast.

Na het diner zijn we nog even voor een drankje gebleven en daarna zijn we weer naar Beryl’s huis gegaan om daar met z’n drieën oud en nieuw te vieren. Onze ervaring is dat oud en nieuw in Engeland niet zo uitbundig gevierd wordt, zoals bij ons met bijvoorbeeld oliebollen en appelflappen. Een rustig avondje bij de televisie en rond twaalf uur het vuurwerk in Londen.

 

Vrijdag 1 januari 2016

Nieuwjaarsdag 2016. Vandaag gaan we naar Woodcote Green Garden Centre en nurseries. Een groot tuincentrum in de buurt van Purley. Zij verkopen van planten tot boeken, speelgoed, tuinmeubelen, huishoudartikelen geënt op het koken. 

Kortom alles wat met vrije tijd in en om de tuin te maken heeft.

Beryl heeft daar afgesproken in het cafe Terrace Coffe Shop van het tuincentrum met de vroegere eigenaar van de koffieshop Nino in de hoofdstraat in Purley, James en z’n vrouw.  Zij hebben de kjoffieshop Nino verkocht en genieten nu van hun pensioen. We hebben daar een heerlijke lunch gebruikt en zijn daarna door het tuincentrum gewandeld. 

Het tuincentrum was nog geheel in kerststijl. Om een indruk te krijgen heb ik wat foto’s genomen.

 

Toch wel verrassend om door dit tuincentrum te lopen en weer nieuwe dingen te ontdekken.

En dan is het weer tijd om huiswaarts te keren.

’s Middags kwamen Beryl’s zoon Michael en z’n vrouw Lesley nog even aanwippen.

Nog even doorgenomen hoe de terugreis gaat worden.

Beryl zou met ons meegaan tot aan East Croydon, want zij stapt dan op de trein naar het huis van Steven en zijn vrouw. Zij zijn kort geleden verhuisd naar het midden van Engeland en gaat daar het weekend doorbrengen. Wij nemen dan de trein naar East Grinstead om vandaar uit, met de bus, naar Gatwick af te reizen.  In eerste instantie zouden we dan in Purley op de bus stappen die ons naar East Croydon zou brengen. Maar deze plannerij bleek niet noodzakelijk, Michael bood Beryl en ons beide aan naar om ons naar East Croydon te brengen, zodoende hoefde dan Beryl niet al die moeite te doen om van de bus in- en uit te stappen. Volgende week immers moet zij naar het ziekenhuis om aan haar knie te worden geholpen.

Zaterdag 2 januari 2016

De koffers zijn gepakt, ontbeten en dan nog even Purley in voor een bakkie. Thuis gekomen brengen we de tijd door om te proberen de puzzel van Beryl af te maken. Rond 1 uur staat Michael voor de deur om ons naar East Croydon te brengen.

De trein brengt ons naar East Grinstead om daarna met luxe touringcar naar station Gatwick te rijden. Dan is het nog met shuttle naar het vliegveld om dan de hobbels met grenscontrole en douane te nemen. Ook daar komen we goed doorheen.  Nu is het wachten op de aankondiging welke gate wij moeten hebben om aan boord van het vliegtuig te gaan. Ondertussen krijgen we wel trek om iets te eten. Op de eerste verdieping zijn er eettentjes te kust en te keur. Met een broodje en wat te drinken zijn wij weer gesteld.

Ons vliegtuig vertrekt om tien over half zes. De stoelen hadden we al eerder besproken. We moeten nog zo’n 10 minuten lopen om bij de gate te komen. En even later zitten we in het vliegtuig en gaan we richting Schiphol. 

Door het tijdsverschil komen we rond acht uur ’s avonds aan. Het tijdsverschil tussen vertrek en aankomst is één uur, we vetrekken op Engelse tijd en komen aan op Nederlandse tijd.

 

In de aankomsthal stond Irene en Melana ons op te wachten om ons naar huis te brengen. 

En dat is tevens het einde van ons weekje naar Beryl. We hebben er erg van genoten. En nu maar uitkijken naar ons volgende tripje. Wanneer en waar naar toe is nog onduidelijk, maar verrassingen zijn altijd mogelijk.