Vakantie in Tasmanie - vrijdag 17 februari 2012

Heerlijk geslapen tot ongeveer acht uur. We voelen ons een stuk beter nu. Gea is alleen verkouden geworden. Hoest en proest veel.

Heel lux hebben we buiten op de veranda ontbeten. Gerard heeft op de barbecue bacon and eggs gemaakt. Heerlijk!

Rond tien uur zijn we op weg naar Launceston. Launceston is de tweede grote stad op Tasmanië. Het doet door de gebouwen sterk herinneren aan de victoriaanse tijd. Tijd voor koffie.

Na de koffie brengen we Dineke en Gea bij een handwerkwinkel afgezet en Gerard en ik rijden weer terug naar het winkelcentrum.

In het winkelcentrum is een vestiging van Telstra, een winkelketen die zich o.m. bezighouden met internet artikelen. We kopen daar een Dongel met een pre-paid simcard. Ook kopen we daar een pre-paid simcard voor de telefoon. Dan kunnen we – indien het nodig mocht zijn – Gerard en Dineke altijd bereiken. Met de Dongel hopen we een internet verbinding te bewerkstelligen om met de weblog onze belevenissen te publiceren. Na de aankoop gaan we kijken of Dineke en Gea geslaagd zijn met hun inkopen. Gea heeft wol, splitzijde en knoopjes gekocht.

We zetten koers naar het Cataract Gorge Reservaat. Dit is een prachtig natuurgebied met vele attracties.

Een kabeltrein brengt ons naar het restaurant.  

Daar eten we wat en genieten van het uitzicht.

Voor mij zie ik dat er scones op de menukaart staat, maar dat is lekker. Gea houdt het bij een croissant.

Er is daar vandaan een wandelpad en een kabelbaan. Gerard en Dineke besluiten het wandelpad te nemen. Gea en ik nemen de kabelbaan. Het uitzicht is een hele belevenis. Aan het meer is een natuurbad, welk in de zomermaanden druk bezocht wordt.

Aan de overkant van het park lopen de pauwen je als het ware voor je voeten.

Blij verrast komen bij de kabelbaan een tweetal kleine kangaroes of te wel wallabies tegen.

Het is een vrouwtje met haar jong. Ogenschijnlijk lijken ze gewend te zijn aan mensen, want ze zijn niet schuw.

Terug met de kabelbaan worden we opgewacht door Gerard en Dineke.

In Tasmanië val je van de ene verbazing in de andere.

Ten noorden van Launceston ligt het plaatsje Beauty Point. Daar is Seahorse World. Daar worden o.a. zeepaardjes gekweekt voor de verkoop van aquarium vissen voor over de gehele wereld. Je kunt hier de diverse stadia bekijken vanaf de geboorte tot volwassenheid van de zeepaardjes.

Op de terugreis komen door het dorpje Grindewald. Een grootgrondbezitter heeft daar een Zwitserse Chalet laten bouwen. De stukken land verkocht hij onder de voorwaarde dat de huizen die daar gebouwd werden ook een uitstraling moeten van een Zwitserse chalet. Door de begroeiing van de bomen en planten is niet veel te zien van de huizen. Een klein – hoe kan het ook anders – Zwitsers kerkje domineert het dorpje. Al met al een schattig gezicht.

En dan weer op weg naar huis.

Op weg naar Tasmanië - donderdag 16 februari 2012 - Melbourne - Tasmanie

Donderdag 16 februari 2012 – aankomst in Melbourne

Het gedeelte van de vertrekhal van Melbourne is een gedeelte zonder slurven en zeer eenvoudig. Dit komt mede doordat het alleen maar binnenlandse vluchten zijn en er geen grote vliegtuigen die naar de kleine vliegvelden gaan. Een twee propeller vliegtuig zal ons verder brengen naar Launceston. De keuze voor het vliegveld van Launceston boven die van Hobart is gelegen in het feit dat Delorain, onze uiteindelijke bestemming, dichter bij Launceston ligt dan Hobart.

Iets meer dan een uur vliegen en we zijn op Tasmanie. Het is een klein tweemotorig vliegtuig met weinig ruimte binnen. Onze kleine koffers moeten in het bagageruim, de overige handbagage moet onder de stoelen voor ons passen.

Twee rijen van twee stoelen, breder is het niet. Tijdens de vlucht werden we nog verrast met een snack van een klein broodje en thee.

Vanuit de lucht, en helemaal als er weinig bewolking is, is het uitzicht ontzettend mooi.

De landing ging, zoals verwacht, met wat horten en stoten. Maar dan merk je ook het verschil tussen zo’n groot vliegtuig en dit kleine broertje. Veilig aan de grond, de trap af en lopend naar de aankomsthal. We moeten even wachten voor een vliegtuig dat aan het taxiën is.

In de hal staan Gerard en Dineke ons op te wachten. Een waar weerzien na enkele jaren. En een ontmoeting waar we lang naar hebben uitgekeken.

Met het ritje naar Delorain wordt al je verliefd op het eiland. Een totaal andere wereld. Met bergen en uitgestrekte heuvels en dalen. Het eerste wat we leerde is de naam van de berg vlakbij Delorain; QUAMBY

De rit naar het huis van Gerard en Dineke geeft al de verscheidenheid van de natuur. Aangekomen hebben we onder het genot van een kopje thee, hebben we heerlijk kunnen praten over de dingen die we de komende weken gaan bekijken. Niet in details, we willen ons laten verrassen. Na het eten even in de luiigheid, maar niet voor lang. De reis heeft ons afgeknoedeld.

Tijd om deze zitplaatsen te verruilen voor een bed.

Op weg naar Tasmanie - woensdag 15 februari 2012 - Singapore

We hebben heerlijk geslapen en voelen ons uitgerust. Redelijk op tijd opgestaan om de koffers weer in te pakken. Vanavond gaan we richting Melbourne.

Het ontbijt is op de 2^e verdieping en ook hier met een mooi uitzicht. Alles is goed verzorgt. Wij houden het bij een Engels ontbijt. Na het ontbijt, uitchecken. De koffers mogen in de lobby worden achtergelaten. De conciërge houdt toezicht. Dat geeft een veilig gevoel.

Met de taxi naar het Jurong Bird Park. Het Jurong Bird Park is een van de werelds grootste vogelpark. Over 5.000 vogels zijn hier ondergebracht.

Op verschillende plaatsten in het park worden er demonstraties gegeven wat de dieren zoals kunnen. Het begint bij de pinguïns. Deze worden gevoerd en het aanwezige publiek wordt verteld over de bijzonderheden van deze dieren. Er is een hele route uitgezet, waarlangs we de vogels kunnen bewonderen. Met de papgaaien is een hele show te bekijken. Aan het begin van de route is een plek waar je op de foto gezet kunt worden met de papagaaien.

Op de foto lijkt het wat sobertjes, maar voor de foto’s die voor de verkoop zijn moest ik een stokje vast houden waarop vier kleine papgaaien zaten.

Ze hebben er verschillende foto’s van gemaakt en uiteindelijk hebben we er een drietal uitgezocht. Ook hier viert de commercie hoog tij. Deze drie foto’s kosten ons $ 75,- Maar we gaan ervan uit dat een groot deel daarvan ten goede komt van het park en de dieren. Teveel om op te noemen zijn de verschillende delen van het park waar je de vogels van nabij kunt ontmoeten en soms voor een paar dollars zelfs kunt voeren.

En over voeren gesproken, het wordt langzamerhand tijd om ook aan onszelf te denken en de lunch te gebruiken. De plek die daarvoor was aangewezen was bij de ingang van het park. Met een stempeltje op de hand – dan konden we in ieder geval weer de tuin in – kwamen in het restaurant dat was ingericht alsof het midden in de rimboe stond.

Maar wel hygiënisch. Een soort McDonnald, maar dan in de jungle stijl. Nadat we de andere helft van de vogeltuin hadden bekeken moeten we toch rekening houden met de tijd. Kwart voor vijf zou de chauffeur bij het hotel staan om ons naar het vliegveld te brengen. Dus weer een taxi genomen en hotelwaards gekeerd. Ruim op tijd in het hotel. Tijd genoeg voor Gea om een kannetje thee te bestellen. Ze heeft zich er nog net niet in verslikt, maar de prijs was $ 14,-. Maar ja wat wil je in een 5-sterren hotel.

In de hal van het hotel stond een klok die verschillen tijden aangaf; de tijd in Singapore, London, New York en Los Angeles.

De tijd in London.

De tijd inSingapore.

Exact kwart voor vijf stond de taxichauffeur voor onze neus, de koffers inladen en op weg naar het vliegveld. Ingecheckt en zonder problemen door de douane. Het Singapore Changi vliegveld is immens groot, groot genoeg om te kunnen verdwalen.

Rond vijf uur waren we op het vliegveld, dus hadden we nog wel even tijd voor een broodje. Uiteindelijk konden naar de Gate en plaats nemen in het vliegtuig.

Het vliegtuig zou om vijf voor acht vertrekken, ware het niet zo dat enkele passagiers voor de 1^e klas meende dat zij wat later in het vliegtuig mochten stappen.  Twee van hen waren maar net op tijd, de koffers waren al uit het vliegtuig gehaald. En mochten ze toch nog mee. Voor ons was het geen probleem, wij moesten toch immers zo’n zes uur wachten op onze aansluiting op Tasmanië.

Ook hier konden we in het vliegtuig de verrichtingen van de bemanning middels een scherm op de voorstoelen bekijken.

Er zit drie uur tijdsverschil tussen Singapore en Melbourne.

Aankomsttijd in Melbourne is rond half zeven, locale tijd . Het vertrek naar het vliegveld van Launceston, Tasmanië: tien voor twaalf. Bijna zeven uur wachten en geen oog hebben dichtgedaan op de vlucht van Singapore naar Melbourne.

Op vakantie naar Tasmanie

Update binnenkort weer een aanvulling.

Op weg naar Tasmanie - 13 februari 2012

Update - In Tasmanie een Dongel gekocht, echter met het instaleren kregen we een fout-melding dat het programma niet geinstalleerd kan worden. Gelukkig kunnen we gebruik maken van de laptop van Gerard en Dineke.

Maandag 13 februari gaat om 4 uur de wekker. We willen ongeveer twee uur voor vertrek op Schiphol staan. Floor staat rond vijf uur voor onze deur om ons naar Schiphol te brengen Gelukkig zijn de wegen goed begaanbaar. Te bedenken dat zondag de Velsertunnel, de A9 en de Schipholtunnel, afslag luchthaven was afgesloten.

De koffers staan klaar en worden op Schiphol ingecheckt. We hadden van te voren voor de vlucht met British Airways de stoelen geboekt. Alleen voor de vlucht met Qantas lukte dat niet. Achteraf, bij het inchecken op Schiphol, bleek dat je wel kunt inchecken, maar dat de Boarding Pass printen op problemen stuikt. Bij inchecken wordt meteen ook de Boarding Pass voor de vlucht met Qantas geregeld. Bij benadering hebben we twee stoelen niet ver van de plek die we thuis uitkozen, gekregen. Ook aan het raam. Wonder boven wonder worden ook de twee kleine koffers als handbagage geaccepteerd. Mensen maken zich vaak druk om dingen die naderhand gewoon meevallen.

Buiten dat het nog donker was op Schiphol, was het ook druilerig. In het vliegtuig is de beenruimte in ieder geval beter als met de vlucht van EasyJet. Ook de techniek is met z’n tijd meegegaan. We konden aan boord de route tot aan Heathrow Airport volgen. Ook dat hij een extra rondje heeft gevlogen, omdat de vluchtleiding nog geen akkoord had gegeven om te landen.

Maar de piloot heeft het vliegtuig veilig aan de grond gezet en wij konden onze weg vervolgen naar de Security-check.

Gea haar koffer en spullen gingen probleemloos door de scan en later met een ioniseringsscan. Toen waren mijn koffer en spullen aan de beurt. Bij de ioniseringsscan ging het apparaat af en werd de koffer met inhoud aan een onderzoek onderworden. Wat bleek de ioniseringsscan had op het handvat sporen van een - wat zij ons vertelde - explosief middel gevonden. Bij navraag door de beveiligingsmedewerker, stuitte hij bij mij op het gebruik van harttabletjes. Ik had die ochtend mijn medicatie ingenomen en daarbij ook het harttabletje. Daar trek je geen handschoenen bij aan. De stof, of datgene wat op je hand achterblijft, komt dan in aanraking met het handvat van de kleine koffer en wordt vervolgens gedetecteerd door het apparaat. Even te hebben gegoogeld, blijkt tevens dat het apparaat ook op drugs reageerd. Na de koffer weer ingepakt te hebben, konden we onze weg vervolgen naar de terminal van Qantas.

De aankomstterminal van British Airways en de vertrekterminal van Qantas liggen een eind uit elkaar, zodat die verbinding met bussen onderhouden worden. Hier gaat de overstap probleemloos.

Ondertussen kregen we een sms van Floor dat Schiphol afgesloten is geweest, doordat er een bommelding was geweest. We hebben dat naderhand kunnen lezen via het internet.

Voor het overstappen hebben we genoeg tijd over om bij de winkeltjes te kijken en een broodje te eten. Die tijdsspanne hebben we ook gebruikt om Beryl nog even te bellen.

Op het overzichtbord wordt aangegeven dat we naar vertrekpier van Qantas kunnen gaan. Het vliegtuig staat al aan de slurf, het wachten is op het personeel. Vanuit de gate kunnen we de vliegtuigen zien opstijgen, wat eigenlijk wel een leuk gezicht is.

In het vliegtuig is de beenruimte net als in de kleinere Airbus van British Airways, maar dat mag de pret niet drukken. Ook hier zijn ze verder met de techniek en kunnen de verrichtingen van de bemanning, middels een webcam op de staart, op het scherm voor ons volgen. Ook de positie van het vliegtuig is daarop te volgen. Op Heathrow moesten we tot 12 uur onze tijd wachten. Het vliegtuig naar Singapore is met vertraging vertrokken. Het was zo rustig vanaf Amsterdam naar Londen en zo vol was het vliegtuig naar Singapore, wat uiteindelijk als eindbestemming Sydney had.

Een tweetal slurven zijn aangesloten op het vliegtuig, één voor de 1^e klas en daarachter voor de business en economic klas. 

De koffers worden ingeladen en spoedig zullen we een sein krijgen dat we aan boord kunnen gaan.

We hadden een raampje bij het raam, dit was ook de plaats die we als eerste gereserveerd hadden op het internet. Dus toch gelukt!

De man naast ons zei geen woord en had het druk met het kijken naar films. De ruimte die je hebt in zo’n groot vliegtuig valt erg tegen. De verzorging is prima, voldoende eten en drinken plus de hapjes de we hebben gekregen.

Op een gegeven moment zijn de lichten aan boord gedoofd, zodat je de gelegenheid krijgt om te slapen. Helaas blijkt dat een crime. Het slapen wordt enerzijds bemoeilijkt door de enorme ruis in het vliegtuig en het geloop van passagiers en crew.

Aan boord kon je middels een dvd-scherm films bekijken, luisteren naar muziek en wat wij toch het leukst vonden was de webcam op de staart van het vliegtuig. Tevens werd de mogelijk geboden om het vliegtuig op de kaart te volgen en de vluchtgegevens  werden dan ook steeds aangepast.

Na vele uren is dan eindelijk de luchthaven van Singapore in zicht. Nog drie uur en we zijn in Singapore.

Voordat het vliegtuig ging landen hebben we nog een ontbijt– scrambled egg en bacon – gekregen aan boord. Dus met een volle buik op weg naar het hotel.

Singapore - woensdag 15 februari 2012 - een update

Maandagmorgen vertrokken - een goede vlucht gehad naar London. Van British Airways overgestapt op Qantas. Na een lange tocht goed aangekomen in Singapore. Een mooi hotel en heerlijke bedden. We hebben veel gezien en gedaan, maar daar later meer over. We zijn weer terug op het vliegveld van Singapore om te vertrekken naar Melbourne. Daar een paar uurtjes wachten op de aansluiting naar Tasmanië.

Wanneer we op stek zijn zullen we met de verhalen en foto's komen.

Nog even onze belevenis op 14 februari in Singapore.

Het is ondertussen dinsdag 14 februari geworden. We zijn in Singapore zonder problemen langs de douane gekomen en we hebben nu een stempel in ons paspoort gekregen.

Op het vliegveld stond een taxi klaar om ons naar het hotel te brengen. Zodra we op straat buiten het gebouw stonden werd je overvallen door de hitte. Onderweg vertelde de chauffeur ons van alles en nog wat over Singapore. Een groot gedeelte van Singapore is door het dempen van de zeearm opgebouwd. Grote flatgebouwen met soms wel meer dan vijftien verdiepen moeten de inwoners van Singapore onderdak geven. Veel daarvan zijn van de gemeente, anderen zijn koopflats en het verschil is dan ook duidelijk zichtbaar. Flatgebouwen met waslijnen zijn voor de “lagere klassen” en die zonder voor de beter gesitueerden. Rangen en standen zijn dan ook wezenlijk aanwezig.

In het hotel werden we met alle egards ontvangen. We hoefden niets te doen. De koffers werden in ontvangst genomen en daarna naar de kamer gebracht. We konden niet direct naar onze kamer, maar konden in een aparte ruimte even wachten totdat de kamer voor ons beschikbaar was.

Om half elf konden we naar onze kamer. Deze bevond zich op de 63^e etage, met een prachtig uitzicht over de haven. We hebben elk een groot bed, waar we meteen gebruik van hebben gemaakt. Bij elkaar zo’n 13 uur te hebben gevlogen en weinig slaap, maakte dat we aan een uurtje slapen toekwamen.

Het complex tegenover het hotel, aan de Marina Bay, is een staaltje van architectuur. Bovenop het complex verbind een constructie die een boot uitbeeld.

In navolging van London heeft Singapore z’n eigen “Wheel”. In Singapore heet deze de Flyer.

Heerlijk geslapen tot ongeveer drie uur, opgefrist een eerste kennismaking met Singapore. Aansluitend aan het hotel was een groot winkelcentrum, Raffles City. Eerst wat Singapore dollars uit de muur getrokken om daarna wat te eten en te drinken.

Het winkelcentrum was versierd in het kader van Valentijnsdag. Indrukwekkend was tevens de fontein in het winkelcentrum.

Wij hadden al veel gehoord over een rondvaart op Singapore rivier. Vanuit het hotel gaan we op weg naar de Boat Quay. Langs de Boat Quay staan oude huisjes met allemaal eethuisjes. Je wordt alleen gek van de mensen van de eethuisjes. Ze proberen je allemaal naar binnen te lokken voor een maaltijd.  De ene eetgelegenheid was nog uitbundiger dan de andere.

Bij sommige waren de vissen, kreeften, krabben en nog veel meer te zien in aquaria. Hier kon je je eigen vis uitzoeken welke je als maaltijd wilde nuttigen.

Onze keuze voor een maaltijd was gevallen op een establisiment  van Engelse origine. The Penny Black pub.

Daar laten wij ons een heerlijke maaltijd voorzetten.

Nadat we wat gegeten hadden, zijn we naar de rivier gelopen waar de aanlegsteiger van de Singapore River Cruise was.

Het contrast in Singapore is heel erg aanwezig. Hoge wolkenkrabbers lijken gebouwen die teveel water hebben gekregen ten opzichte van de laagbouw op de voorgrond.

Na het eten hebben we een rondvaart gemaakt over de Singapore River. De rondvaart was onvergetelijk. Mede door de snelle invallende duisternis komt de verlichting van de gebouwen nog extra naar voren.

Het meest indrukwekkend is de leeuw die in de verlichting het water uitspuwt.

Het beeld staat voor het majestueuze hotel Fullerton.

Na de rondvaart zijn we naar het hotel teruggelopen. De bedoeling is dat we niet zo laat naar bed willen gaan, want we willen de volgende dag vroeg op staan om naar het vogelpark te gaan.